Galapogos

Reizen door de Verenigde Staten en Canada

Tag: Zion National Park

Zion naar Las Vegas

Nadat we uitgerust uit onze tent kruipen, lopen we naar het nabijgelegen Springdale voor een lekker ontbijtje. We belanden bij Café Soleil, waar we de huisgemaakte granola met vers fruit en kwark bestellen. Het smaakt hemels, een absolute aanrader! Vervolgens keren we terug naar de camping en breken we onze tent af. De komende drie nachten zullen we de tent niet nodig hebben: we slapen in drie verschillende hotels.

Ons einddoel voor vandaag is Las Vegas, normaal gesproken op ongeveer zo’n drie uur rijden vanaf Zion. Wij rijden echter de toeristische route en zullen langer onderweg zijn. Doorgaans vermijden we tijdens onze reis de zogenaamde Interstates. Vandaag kunnen we daar echter niet omheen. Een Interstate is te vergelijken met een autosnelweg in Nederland; een Highway is simpelweg een genummerde weg en kan dus óók een achterafweggetje zijn dat vol gaten zit. Dat laatste kunnen we vaak wel waarderen. Vandaag blijkt echter ook de Interstate geen straf te zijn, want de weg tussen Zion en Las Vegas voert door een prachtig landschap.

Valley of Fire

Niet ver van Las Vegas ligt Valley of Fire State Park, een park dat bekendstaat om zijn bijzondere geologie en de verzengende hitte. Bij het openen van het autoportier wordt ons meteen duidelijk dat het hier qua temperatuur inderdaad menens is. We denken terug aan een paar dagen geleden, toen we ons bij Goblin Valley omwille van de hitte genoodzaakt zagen om vroegtijdig te vertrekken. Voor Valley of Fire geldt gelukkig dat veel moois rechtstreeks vanuit de auto te zien is, dus we zijn zeker niet voor niets gekomen. We rijden door het park en maken veel foto’s. De Scenic Drive glijdt als een slang door het landschap.

Valley of Fire

Valley of Fire

Valley of Fire

Valley of Fire

De koelte van onze auto verlaten we alleen voor de korte Elephant Rock Trail. De overige wandelingen die we hier gepland hadden, moeten omwille van de hitte wachten voor een andere keer. Linda neemt plaats achter het stuur voor de laatste 75 kilometer naar Las Vegas. Zij heeft meer rij-ervaring dan ik, en dat is in de grote stad prettig. Autorijden in Amerika is een verademing vergeleken met Nederland, maar de steden vormen daarop een uitzondering. Er zijn héél veel rijstroken en vaak is er weinig tijd om op de juiste manier voor te sorteren, tenzij je van tevoren al weet hoe het zit en hierop kunt anticiperen. Gelukkig kunnen we terugvallen op ons navigatiesysteem.

Behulpzame motoragent

Door de drukke stad rijden we recht op ons doel af en lijken we tot het laatste moment goed te rijden. Helaas blijkt de ingang van ons hotel echter niet goed geprogrammeerd te zijn in ons navigatiesysteem, met als gevolg dat we een verkeerde afslag nemen en moeten improviseren. We besluiten bij een stoplicht linksaf te slaan. Daar gaat het mis. De weg naar links blijkt afgezet, en we staan nu voorgesorteerd voor een richting die niet meer bestaat. Een U-turn maken is geen optie, want het is veel te druk en bovendien is er te weinig ruimte om de bocht in één keer te kunnen maken.

In de achteruitkijkspiegel zien we ondertussen ook nog een motoragent aan komen rijden. We beginnen ons enigszins zorgen te maken, maar de motoragent blijkt uitermate behulpzaam. Hij zet zijn motor dwars op de drukke weg, zodat het tegemoetkomende verkeer moet stoppen en wij tijd hebben om onze auto zodanig te manoeuvreren dat we een U-turn kunnen maken. Aansluitend kunnen we onze weg naar het hotel probleemloos vervolgen.

Las Vegas

Las Vegas

MGM Grand

We slapen in het MGM Grand, met ruim 6.500 kamers het grootste hotel in de Verenigde Staten. Het is even slikken als we bij de receptie arriveren, want er staan zeker tachtig(!) gasten in de rij voor de incheckbalie. Hoewel er minimaal tien receptionisten aan het werk zijn, wachten we bijna een uur voordat we aan de beurt zijn. Na het inchecken blijken we zo’n tien minuten te moeten lopen om bij onze kamer te komen en tot onze verbazing voert de route dwars door het casino. Wat ons daar meteen opvalt is de enorme tabakslucht. Een vreemde gewaarwording, want op de plekken die we tot nu toe hebben bezocht werd weinig gerookt. Bovendien is het in Amerika vrijwel overal verboden om te roken in publieke ruimtes. In Sin City gelden andere regels, zoveel is duidelijk!

Las Vegas met de kenmerkende toren van het Stratosphere-casino

Andersmans hotelkamer

Aangekomen op de hotelkamer valt ons op dat er twee half gevulde glazen met sterke drank op een dressoir staan. Dat hadden we niet verwacht. Als we vervolgens ook een aangebroken pakje sigaretten aantreffen en op de televisie de tekst “Welcome at MGM Grand, Daniel” lezen, vermoeden we dat hier sprake is van een mix-up. Omdat ik weinig zin heb om helemaal terug naar de receptie te lopen, bel ik de receptie met het telefoontoestel op de kamer. Ik sta een tijdje in de wacht en leg de situatie uit. Er wordt iemand gestuurd; of we even op hem willen wachten in de hotelkamer.

Na tien minuten volgt er geklop op de deur: iemand van beveiliging. Of ik Daniel ben. “Nee, dat is het nou juist: ik ben Tom.” De beveiliger is helemaal in de war en brabbelt wat in zijn portofoon. Als de situatie hem eenmaal duidelijk is, geeft hij aan dat hij een andere kamer voor ons gaat regelen. Al met al wachten we nog zeker een kwartier voordat we in onze vervangende kamer kunnen. We hadden gehoopt op een gratis upgrade in verband met het ongemak, maar dat zit er helaas niet in. Uitgeput van het lange wachten ploffen we neer op het comfortabele bed.

Behalve veel kamers heeft dit hotel ook veel zwembaden en die willen we natuurlijk wel even proberen. Daar moeten we niet te lang mee wachten, want casino-zwembaden in Las Vegas sluiten doorgaans al laat in de middag of vroeg in de avond. Ook in de zwembaden wordt de reputatie van Las Vegas als ‘Sin City’ waargemaakt: het is lastig om badgasten te vinden die níét met een plastic beker vol alcohol in het zwembad dobberen. Desondanks genieten we van het lekker warme water.

Las Vegas

In de avond gaan we de stad in. We lopen langs de Strip vanaf MGM Grand naar het Venetian, en gaan onderweg langs bij het Bellagio. We kijken onze ogen uit, niet in het minst vanwege de kleurrijke en aangeschoten mensen op straat. De fonteinenshow bij het Bellagio is mooi om te zien, maar haalt het toch niet bij Aquanura in ‘onze’ Efteling. Beide shows zijn gemaakt door hetzelfde bedrijf, WET uit Los Angeles.

Bij MGM Grand besluiten we een gokje te wagen. We hebben $ 10 aan gratis casino-tegoed bij elkaar gespaard met een iPhone-spelletje en we zijn van plan dat hier ter plekke om te zetten in een paar miljoen harde cash. Uiteindelijk winnen we iets meer dan 7 dollar, die we niet opnieuw vergokken maar als echte Nederlanders laten uitbetalen. Tevreden met ons gratis geld nemen we de lift naar onze hotelkamer en vallen we, na alle hectiek van de stad, in een diepe slaap.

Overnachting: MGM Grand ($ 112)
Afstand afgelegd: 360 km

Zion

Vandaag gaan we een flinke hike doen: de Observation Point Trail. In alle vroegte nemen we een shuttlebus naar de trailhead. Hoewel de wachttijd voor een shuttlebus in de ochtenduren in Zion behoorlijk kan oplopen (denk: massa’s mensen die tegelijkertijd het park in willen), hebben wij hier gelukkig nog geen last van. Het startpunt van onze wandeling ligt nabij Weeping Rock, waar wij gisteren geweest zijn. Die wandeling duurde slechts een kwartiertje. De wandeling die we vandaag op het programma hebben staan kost echter al snel een uur of vier.

Observation Point

Wij lopen naar Observation Point, een hooggelegen punt aan de oostelijke rim van de vallei. In totaal lopen we bijna 13 kilometer en klimmen we zo’n 700 meter. Door vroeg van start te gaan, hopen we optimaal van de schaduw te kunnen profiteren. In de volle zon langs een steil pad omhoog zigzaggen lijkt ons niet zo aantrekkelijk. De klim is pittig, maar bij iedere bocht wordt het uitzicht mooier. Het is dus geen straf om geregeld even in te houden en de omgeving in ons op te nemen.

Uitzicht vanaf het onderste deel van de trail naar Observation Point, Zion National Park

Uitzicht vanaf het onderste deel van de trail naar Observation Point

Halverwege de klim loopt het pad door Echo Canyon, een smalle kloof tussen twee bergwanden in. Voor ons vormt dit een kleine oase van vlakheid. Voorbij Echo Canyon gaat de klim verder. We komen niet veel mensen tegen, want het is te vroeg op de dag om al tegenliggers te kunnen hebben. De enkele tegenligger die we wél zien, is vermoedelijk gestart bij een andere trailhead. De laatste kilometers van de trail zijn vlak. We bevinden ons op een plateau en lopen in een bosrijk gebied. De omgeving is hier minder spectaculair, maar we weten dat de rim van het plateau niet ver weg is. Ieder moment zouden we dus weer zicht kunnen krijgen op de canyon.

Trail naar Observation Point in Zion National Park

Trail naar Observation Point

In de verte zien we enkele mensen stilstaan. Dát zou weleens Observation Point kunnen zijn. We blijken gelijk te hebben. Het eindpunt van de wandeling biedt een schitterend panorama-uitzicht over de vallei. Omdat we geen haast hebben, blijven we lange tijd genieten van deze plek. We maken foto na foto, kletsen met medewandelaars en raken toevallig aan de praat met een stel dat uit Nederland afkomstig is. Het koppel is niet op vakantie, maar woont in de buurt en heeft het voorrecht om geregeld korte trips te kunnen maken in deze omgeving.

Angels Landing

Vanaf Observation Point zien we aan de overkant van de vallei Angels Landing liggen. Dit veel lager gelegen punt is het einddoel van de bekendste trail in Zion National Park. De trail naar Angels Landing gaat rakelings langs diepe afgronden en er zijn kettingen langs de route bevestigd als steun. Het is ongetwijfeld erg mooi, maar allerminst geschikt voor mensen met hoogtevrees zoals ikzelf. Ik heb dan ook bewust gekozen voor de wandeling naar Observation Point. Hier hoeven we alleen bij het eindpunt te waken voor voldoende afstand tot de afgrond en het is bovendien beduidend rustiger. Een heerlijke wandeling!

Observation Point in Zion National Park

Observation Point. Doel bereikt!

Uiteindelijk blijven we een uur op Observation Point alvorens we beginnen aan onze afdaling. De zon staat inmiddels hoog aan de hemel, en veel delen van het pad liggen nu in de zon. Hoewel we afdalen, is het door de intense zon best afzien. Eenmaal beneden nemen we de bus naar Zion Lodge, waar we onszelf trakteren op een lekker softijsje. Nou ja, ‘ijsje’: het ijs torent even hoog als het hoorntje lang is. Na een fikse wandeling komen die calorieën echter goed van pas.

Emerald Pools

Voordat we teruggaan naar de camping maken we nog een korte wandeling. Vanuit Zion Lodge loopt een redelijk eenvoudig pad naar de Emerald Pools. We voelen onze spieren inmiddels behoorlijk. Na het bereiken van de Lower Emerald Pools besluiten we om weer terug te lopen: we kunnen niet zeggen dat we onder de indruk zijn. De Middle en Upper Emerald Pools laten we daarom aan ons voorbij gaan. Zion National Park als geheel heeft echter een diepe indruk op ons gemaakt. Het voelt als een waar wandelparadijs vol mogelijkheden tot avontuur, één van de hoogtepunten van onze reis.

Overnachting: Watchman Campground ($ 20)
Afstand afgelegd: 0 km

Bryce Canyon naar Zion

Het zwaartepunt van het natuurschoon in Bryce Canyon bevindt zich niet ver van het visitor center vandaan. Het gebied onder de rim ter hoogte van het visitor center heet ook wel het Bryce Amphitheater.  Door dit gebied lopen diverse wandelingen. In alle vroegte trekken we onze wandelschoenen aan en gaan we op pad.

Bryce Amphitheater in Bryce Canyon

Bryce Amphitheater

Queens-Navajo Loop

We besluiten om vanochtend de Queens Garden Trail en Navajo Loop Trail te combineren. Via de Queens Garden Trail lopen we geleidelijk de vallei in, waar we volledig omringd worden door de hoodoos en arches. Het zachte ochtendlicht zorgt voor prachtige vergezichten. In de jaren negentig werden de bekendste clown en acrobaat van Nederland in deze vallei op de hielen gezeten door een stel boeven. Gelukkig kunnen wij hier zelf zónder angst voor gespuis genieten van de natuur. Via de Najavo Loop Trail bereiken we Wall Street, een steil en zigzaggend pad dat ingeklemd ligt tussen torenhoge rotsmuren. Het kwik begint inmiddels helaas al flink op te lopen. Moe maar voldaan bereiken we de rim.

Queens-Navajo Loop in Bryce Canyon

Queens-Navajo Loop

We rijden terug naar de camping om ons tentje in te pakken en rijden het park uit. Onze volgende stop is Zion National Park. Hoewel Zion op minder dan twee uur rijden van Bryce ligt, doen we er veel langer over: de mooie omgeving dwingt ons met enige regelmaat om onderweg te stoppen. Niet ver van Bryce Canyon treffen we Red Canyon Arch, een mooie tunnel uitgehouwen uit de rotsen. Ook deze plek komt ons wel érg bekend voor. We volgen het voorbeeld van onze jeugdhelden Bassie en Adriaan en zetten de auto hier even stil.

Red Rock Arch

Red Rock Arch

Zion

Omdat we Zion via de oostzijde benaderen, hebben we het voorrecht om over de Zion-Mount Carmel Highway te rijden. Al na de eerste meters wordt het ons duidelijk dat ook dit park in geen enkel opzicht te vergelijken is met de parken die we eerder deze reis hebben bezocht. De warme kleur van de rotsen in combinatie met het weelderige groen zorgt voor een schilderachtig geheel. De weg waarover we rijden is geasfalteerd met roodbruin asfalt en gaat prachtig op in de omgeving.

Zion - Mount Carmel Highway in Zion National Park

Zion – Mount Carmel Highway

Canyon Overlook Trail

Het lukt ons eenvoudig om onze auto te parkeren op het kleine parkeerterrein bij de trailhead van de Canyon Overlook Trail. Dit is een korte trail die leidt naar een subliem uitzichtpunt. Tijdens de wandeling wordt direct duidelijk hoe overvloedig de vegetatie hier is, heel anders dan de gortdroge omgeving van Moab. De hitte is er echter niet minder om. We zien om ons heen dat veel mensen de – op zich eenvoudige – klim onderschatten en zonder water op pad gaan. Gelukkig zijn flinke delen van de trail schaduwrijk. Na enig geklauter over rotsen en het passeren van enkele smalle richels worden we beloond met een fantastisch uitzicht over de vallei en de route die nog voor ons ligt.

Canyon Overlook Trail in Zion National Park

Canyon Overlook Trail

Uitzicht vanaf eindpunt Canyon Overlook Trail in Zion National Park

Uitzicht vanaf eindpunt Canyon Overlook Trail

Maar allereerst moeten we een smalle tunnel met een lengte van bijna twee kilometer overbruggen, een bekende bottleneck in het verkeer. Grote voertuigen zoals campers kunnen hier alléén passeren door beide weghelften tegelijkertijd te gebruiken. Omdat het veel tijd en moeite kost om de tunnel af te sluiten voor verkeer uit de andere richting, betalen bestuurders van grote voertuigen een tarief voor deze service. Aangezien wij in een normale personenauto rijden, is de doorgang voor ons gratis. Wel moeten we enig geduld opbrengen in de onvermijdelijke file vóór de tunnel: er rijden immers heel wat campers op de Amerikaanse wegen!

Watchman Campground

Aan de andere kant van de tunnel volgt een spectaculaire weg die door de canyon naar beneden zigzagt. Niet veel later bereiken we het door ons gereserveerde, idyllische plekje op de Watchman Campground. Onze kampeerplek ligt heerlijk in de schaduw van een groep bomen, en het is er een komen en gaan van eekhoorns en kleurrijke vogels. Zoals op Amerikaanse campings standaard het geval is, beschikken we ook nu over een eigen picknicktafel en een fire pit.

We zetten ons tentje op en besluiten om hier op ons gemak een boek te lezen onder het genot van een hapje en een ijskoud drankje. We blijken onze picknicktafel echter te moeten delen met een kolibrie, die om onduidelijke reden steeds opnieuw onder onze tafel zweeft. Een vorige campingbezoeker zal wellicht zoetigheid hebben gemorst. Het is voor ons de eerste keer dat we een kolibrie in het wild zien. Ongelofelijk hoe stabiel zo’n beestje in de lucht kan blijven hangen door simpelweg op moordend tempo de vleugeltjes heen en weer te bewegen. Prachtig!

Riverside Walk

Omdat het nog enkele uren licht zal zijn, lopen we richting het visitor center om daar een shuttlebus richting het park te nemen. De scenic drive in Zion National Park is buiten de wintermaanden alleen per shuttlebus te bezoeken: er zijn in de canyon simpelweg te weinig parkeerplaatsen om auto’s toe te kunnen laten. We nemen de bus tot de laatste stop, Temple of Sinawava. Hier begint de Riverside Walk, een geasfalteerd pad van enkele kilometers lengte dat ons nóg wat dieper de canyon in voert. Het is een makkelijk begaanbare, populaire route die langs de oever van de Virgin River leidt.

De canyon wordt gaandeweg de wandeling steeds nauwer en is aan het eind van het pad nog maar een tiental meters breed. De rotswanden blijven echter gigantisch hoog, waardoor zonlicht deze plek zo laat op de middag niet meer weet te bereiken. De Riverside Walk loopt uiteindelijk dood op de Virgin River, de rivier die verantwoordelijk is voor het ontstaan van deze canyon. Het is mogelijk om de rivier vanaf dit punt te doorwaden om dieper de nauwe canyon in te komen, een wandeling die bekend staat als The Narrows. Ouderen en gezinnen met jonge kinderen badderen volop bij het startpunt; de échte avonturiers wagen zich verder.

Virgin River langs Riverside Walk in Zion National Park

Virgin River langs Riverside Walk

The Narrows

Gelukkig zijn we goed voorbereid en hebben we stevige Teva-sandalen en wandelstokken bij ons. Die wandelstokken zijn nodig om de balans te kunnen bewaren in het snelstromende water en te peilen hoe diep het water is. De hoeveelheid water die per seconde door The Narrows stroomt is sterk variabel, afhankelijk van de hoeveelheid smeltwater die uit hoger gelegen gebieden komt. Tijdens ons bezoek bedraagt de waterafvoer ruim 100 kubieke voet per seconde, relatief veel. Het water staat dan ook regelmatig tot aan ons middel en soms zelfs tot aan borsthoogte. We vermaken ons uitstekend en het water is heerlijk koel. Ook genieten we heimelijk van het geklungel van twee Japanse toeristen vóór ons. Deze dames, gekleed in een kittig jurkje met zonnehoed, worstelen zich door het water terwijl ze hun stiletto-hakken en dure smartphone boven hun hoofd houden. Desondanks houden de twee het verrassend lang vol.

Helaas moeten we wel een beetje op de tijd letten. We moeten immers ook nog terug naar ons startpunt en het lijkt ons niet gemakkelijk om in het donker een veilige weg door het water te vinden. Bovendien rijden de pendelbussen richting het visitor center maar tot een bepaald tijdstip.

Weeping Rock

Terug bij de bushalte blijkt dat we nog een uurtje over hebben. We brengen daarom een bezoek aan Weeping Rock, een ‘huilende’ rotswand. Over een lengte van enkele tientallen meters vallen hier continu druppels water langs de rotswand naar beneden. Mossen en varens gedijen er uitstekend, resulterend in hanging gardens. Leuk om even te zien, en het kost niet veel tijd.

Overnachting: Watchman Campground ($ 20)

Afstand afgelegd: 145 km

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén